Schetsen, deel 10

86    BUREN.

geweld niet te hooren, dat met bliksemknappingen door de brei van z’n nacht-hersenen berstte. En toen z’n menschelijke hersenpan zooveel geraas, zooveel knetterend gekerm niet langer bevatten kon, schoof-ie ’t raam op in den zoelen nacht, sprak z’n ex-vriend toe.

„Koescht! Koescht, Cees!”

„Waaf! Waaaaf!”, kefte de hond, het wit onraad speurend.

„Koescht!”

Doch Caesar, absurd verschrikt, joeg plotseling een zoo jammerenden huilgalm door ’t venstergat, dat Brutus’ haren tot in de wortelvezels bevroren en z’n tong tegen ’t dor mondbekken klakte.

Het raam bonsde dicht — er werd dien nacht niet geslapen. Ook den volgenden niet. En nog vele nachten daarna.

Toen gistte het duivelsche.

Van de stad kwam Brutus met ’n doos muizentarwe en ’n pot rattenvergif, ’n ijzigen pot met 'ndoods-kop, terug.

Met bleeke gezichten bleven ze een poos in de keuken, braadden leverworst, kruiden-leverworst.

Lijkwit legden zij zich in het lit jumeau, wachtend op den schenner zooveler nachten en toen-ie kwam, wèer jankte, afzichtelijk huilde — plonsde iets door een raamkier, iets dat soepel op ’t gazon viel.....

Den heelen volgenden dag bleven ze schuw in huis, bang voor het daglicht, bang voor wat gebeuren zou, als de kaptein z’n hond dóód vond.

„De stumper,” zei mevrouw: „wat mot-iegelejen hebben.”

„’t Is vrééselijk goed, dat rattengif,” zei Brutus: „’k heb ’m heelemaal niet meer gehoord”____