Schetsen, deel 10

BUREN.    85

„’k Weet niet of u ’t wéét, kaptein, maar uw hond blaft ’s nachts zoo.”

„Dat doen méér honden, mènèer” ...

„’t Is 'n héél lastig beest, kaptein, voor buren *

„Zoo ménéer — dat hoor ’k voor ’t éérst!”

„Zou u ’m ’s nachts niet in huis kunnen houen?" „Wou u beweren dat ik’m uit huis jaag, ménéer?* „Nee, kaptein — maar u zou ’m kunnen binnenlaten ?....”

„Zoo, meneer! Eerst haal je ’n andermans hond an. En als je ’m angehaald héb, kom je klagen. Denk je, meneer, dat ik ’s nachts voor uw plezier zal opstaan ?”

„Nee, dat denk ik niet kaptein” ....

„Wat wil je dan van me, mènèer?”

„Ik wil,* zei Brutus geheel getemd: „ik wil dat u ”

„Wat wil u?”, zei de kaptein dreigend.

„Ik wou — ik wou,” aarzelde Brutus, zuurtjes-glimlachend: „ik wou zeggen — ik weet wel dat ü ’t niet helpen kan” ....

_BEn als ik dan niet helpen kan, mènèer, wat kom je me dan lastig vallen!” ....

„Ja, ziet u,” hakkelde Brutus, kapot-geredeneerd door de norsche oogen van Ib — hij droop schuchter af.

„Heb je ’t ’m gezeid,” vroeg mevrouw, die ’m in de vestibule van Ia wachtte.

„En hóé!”, zei Brutus barsch: „*k heb ’m z’n kast uitgeveegd! ”

„Als je ’t maar met tact heb gedaan,” zei mevrouw: „’k zal de hemel danken, als we is ’n rustig nachie krijgen” ....

’s Nachts, kwart voor twee, was Caesar ⁹r weer. Hij ging zoo gemeen, zoo kwaadaardig te keer, dat Brutus ónder ’t hoofdkussen kroop, óm ’t drenzend