Schetsen, deel 10

BUREN.    83

Caesar droop.

Het werd voorjaar. De tuintjes fleurden op, de struikjes aan weerszijden van ’t vlechtwerk werden zwaar van groen. Mevrouw tuinierde, meneer spitte, harkte, maaide.

Vogels floten in de takken, zwaluwen bouwden heur nestjes. En zoo voort. Ik zeg: en zoo voort, omdat het geenszins mijne bedoeling is hier een vooijaarsdescriptie in te lasschen. Het voorjaar was er een zoo als andere voorjaren — en — het is niet zonder opzet dat ik poëterij vermijd — zon èn groen èn lenteweelde harmonieeren niet gestadig met zekere gegevens — Caesar scheen andere objecten van genegenheid ontdekt te hebben dan het hondenbrood op Ib en de speciaaltjes van Ia — Caesar werd uithuizig. Caesar schooierde. Caesar zwierf in den lentenacht langs velden en wegen. Kwam de slager aan het tuinhekje van Ib dan schoot-ie ’r vandoor. Lukte ’t ’m niét dan wachtte-die den bakker af. Het tuinhek met z’n stevige tralies beviel ’m minder dan bloesemgeur, bladerzang, stuifmeel-dwerrel. En zoo voort. De kaptein floot soms minuten lang, keek nijdig den weg af. Caesar verdraaide ’t. De kaptein ranselde ’m met de hondenzweep als-ie m te pakken kreeg. Caesar jankte, hèrnam z’n escapades. Hoogstens aanschouwde-die z’n baas met oogen, die ’n verstaander honteus zouden hebben gemaakt, oogen die vertelden van nachtegaalslag, manegekwijn, kikkergekwek, knoppengestoei, roze-gebloei, watergekir, bladergezucht.... ’s Nachts twee, drie uur kwam-ie terug, tróuw terug. En zette zich neder voor het gesloten hek, vroeg entree.

„’k Heb ’r schik in,” had Brutus gezeid, als-ie den kaptein zag, en hoorde fluiten: „als ’n hónd heeft-ie ’t lieve dier behandeld — als ’n hónd — en nou luistert-ie natuurlijk niet meer.”