Schetsen, deel 10

82    BÜREN.

Ja, Ja,” zei Ib stug.

„Wil u gelooven dat-ie klontjes uit me hand eet?".*,.

„Zoo,* zei de oud-kaptein. En daar liét ’t bij. Norsch stapte-die ’t huis binnen, floot den hond.

„Wat ’n ongelikte beer,” zei Brutus zachtjes.

’t Ongelikte werd geaccentueerder, dezelfde week nog.

„Komplement van meneer van Ib en of u zoo vriendelijk wil zijn om de hond voortaan niét meer an te halen,” zei dienstmeisje.

„En waarom niet?” vroeg Brutus, deerlijk-veront-waardigd.

„Omdat,” bracht ’t meisje ’r boodschap over: „omdat de hond anders z’n waakschheid kwijt raakt”____

„Zoo,” zei Brutus stug.

Dat vertrapte-die. Als de kaptein wat te verzoeken had, most-ie ’t persoonlijk doen. Hij blééf klontjes voeren — als buurman ’r niet was.

„Pas op dat je geen kwestie met ’m krijgt,” zei mevrouw: „hij ziet ’r lang niet makkelijk uit.”

Inderdaad leek de kaptein een zéér grimmig oud-soldaat. Z’n linkeroor was enkel litteeken.

„Ik ben óók niet makkelijk als ’k begin,” stofte meneer: „’t Is ’n buitengewoon lief dier — ’n buitengewoon intelligente hond — kijk ’m kwispelstaarten asof-ie me verstaat? — Is ’t niet ongehoord dat-ie zoo’n boodschap laat weten ? ’k Ben niet van plan bij ⁹m in te breken!” ....

Brutus’ hand wrong door ’t vlechtwerk — Brutus streelde Caesar die ’t dankbaar onderging en wel graag van Ib naar Ia, van de stugge omgeving naar de meer huiselijke sfeer had wiÜen verhuizen.

„Brave Cees — zoete Cees,” zei Brutus eigenzinnig.

„Hiér!”, riep ’n norsche stem achter ’t huis.

Brutus schrikte lichtelijk.