Schetsen, deel 10

BUREN.    81

historie, eene historie die al dadelijk begint met het groteske van *n meneer die Brutus en ’n keeshond (reu) die Caesar heet, zöndér m’n toedoen. Het Leven is doorgaans maller dan Fantasie op ’r malst. De meneer heette Brutus mét ’n van, de kees Caesar, simpel. Het Leven, voornoemd, dreef ze naast mekaar.

De meneer, op ’n dag, retireerde zich uit zaken, kocht een villaatje, buiten, Hoogeweg Ia.

En op Hoogeweg Ib woonde Caesar.

Het was winterdag.

Caesar kefte dagen en dagen tegen de nieuwe buren.

Als Brutus de goedige grasperkjes van Ia omwandelde, stapje voor stapje — hij was een man van zwaarlijvigheid — dan rende Caesar achter het vlechtwerk en gromde verwoed. Hij scheen den dikken buurman niet te kunnen zetten.

Kuierde mevrouw over de keurige grintpaadjes en tuinierde ze zoowat om ’t tegen den zomerdag te lééren, dan bedierf ’t nare beest van Ib haar zachtzinnige genoegens. Keffen en jenken dee-die, dat je ’r ongeduldig van werd.

’t Sleet. De hond kreeg voor ’t vlechtwerk klontjes en kluifjes. Na weken kwispelstaartte-die als de meneer van Ia het natuurschoon bewonderde. Na maanden kende-ie door de vele verzoekingen bijna geen onderscheid tusschen Ia en Ib. — Met het gezin van Ib vlotte ’t minder. Caesar’s baas was een oud-kaptein, die stug groette, geen gezelligheden duldde.

’t Kaartje van de buren had-ie met ’n kaartje beantwoord en z’n vrouw, sukkelend, nam heelemaal geen notitie van wandelaars naastan, als ze in ’n ziekestoel voor ’t raam zat.

Toen was Ia op ’n morgen, door ’t vlechtwerk begonnen: „Morgen, kaptein — ’t is ’n schat van 'n hond, die Kees van u".

Schetsen Falkland. X.    6