Schetsen, deel 10

VAN DE GEMEENTE-DEUR EN DEN APPEL. 75

Hóé, op wélke wijze, zou ik niet kunnen beschrijven, allerminst fantaseeren.

Werd zij op hem verliefd? Hij op haar? Zij op elkander? Geen sterveling zal ’t weten.

Er zijn grootere psychologische raadsels dan die geleerden reeds opgelost hebben en zoo ik op iéts sta, is het op het mystieke van dit geval.

Mogelijk was zijn fameuze leelijkheid eene aantrekkelijkheid voor haar — mogelijk peinsde hij, dat gedéélde smart het smartlijke verliest — mogelijk bezat hij een innerlijk schoon in eene afstootende huls, gelijk meer in de natuur geschiedt — mogelijk hadden zij beiden den k ij k op de gelaatsverhou-dingen, die wij gedegenereerden als een qualiteit kweeken, verloren — mogelijk lazen zij uitsluitend de verheffende taal der oogen, die altijd schoon en welluidend is — ik weet het (en tot vervelends herhaald: niémand zal het weten), hoe het zij, op een dag werden ze beiden gezien achter een schuurtje elkander kussend met zwaar-verliefde lippen, daarna in een laantje elkander’s leesten omstrengelend, daarna weder in de dorpsherberg, drinkend uit en van ’t zelfde glaasje boerenjongens — maar toen was het engagement reeds officieel, althans de veldwachter had aan den gemeente-secretaris en aan den kruidenier-lid-van-den-raad publiekeüjk verteld dat z’n dochter an ’t verkeeren was.

Het gaf eenige ontroering in het dorp.

’n Jongen krijgt altijd ’n meissie, maar dat zóó’n kattig, kijvend leelijkje er in geslaagd was ’n onnoozelen boerenarbeider te verleiden — nee, daar kropen de gesprekken in de eerste weken niet over heen.

Hij zal d’r weer laten loopen, zei ’n wijze vrouw.

Dat blijft nooit an, zei eene andere dito.

Doch paf van verwondering keek de gemeente,