Schetsen, deel 10

OPEN BRIEF AANJHR. DR. E. TEIXEIRA DEMATTOS. 65

kilogram kind doet gedijen — dat Schlossmann in Dresden eene min zag, die 3100 gram zog per dag gaf, enz ...

En toch bezorgt mij deze correcte wetenschap de aandoening eener slaapzware hallucinatie. Bengelt er geen bokkepoot van onder het statistiekenkleed? Grunnekt er niet ergens ’n logge lach, 'n lach met sater-echoën? Zijt gij er zeker van dat de baardige Duvel, de Duvel-zèlf met ’n staart als ’n modderige straatbezem en oogen als paars-sputterende sintels, geen tróuwe bezoeker is van ziekenhuizen, anatomische lessen en nimmer de messen hanteerde bij ’n onnoozele sectio cadaveris? Amice, ik heb ’m herhaaldelijk gezien, ’m, hèm, den barren sinjeur, den roodlokkigen zielendief, den infernalen schobbejak, wiens grijnzende bek van oor tot oor splijt, als ’n schunnigheid ’m kietelt; ’k heb ’m gezien honderd, duizendmaal en op eerwaarden handslag betuig ik u dat-ie verfijnder smeerpijp is dan de brave opera-mephisto, die voor mij en voor u en voor anderen misschien smaaklijker type gewerd dan ’n Faustus en ’n Greta-met-de-vlecht (want nu we tóch over zuigelingen praten: bevalt ü die vlecht tot het Einde bij ’n vrouw die gezoogd en gedood heeft?) Ja, ik heb ’m zóó gezien, zoo pertinent en van dichtbij, dat ’k z’n facie zou kunnen teekenen met wit en zwart krijt: ’t is gelogen dat-ie kikvorschen lokt. ’k Heb ’m gezien als ’k van medische studenten vernam, die proefnemend kiezen trokken en langs de ziekenhuisbedden togen en in de snijkamers den voorraad bewerkten. En nu ook in üw boekje aanschouwde ik ’t gegrijns van z’n tandloozen bek. .. Niet gij, amice, zijt responsabel voor opdringend, vlegelachtig gezelschap. Uw gemoed is zuiver bewogen, uw stem draagt sympathische klanken, uw blik (schoon dan

Schetsen Falkland. X.    5