Schetsen, deel 10

64 OPEN BRIEF AAN JHR. DR. E. TEIXEIRA DE MA TTOS.

man tochtige hoeken mijdt en een wijsgeerig auteur geen medisch-theoretische stelling beknabbelt — tenzij binnenshuis bij de thee.

Gij hebt, amice, een welverzorgd boekske geproduceerd Over bescherming en Verpleging van Jonggeborenen, dat ik onder vreugdevolle omstandigheden las. Mijn infame blaaskakerij brengt mij evenwel in aarzelende oppositie. „Wij moeten” —, redeneert gij ongeveer: „de sterfte onder zuigelingen bestrijden door zuigelingenklinieken op te richten en daaraan minnen te verbinden, wier moedermelk het behoud voor zwakke en zieke zuigelingen zijn zal of zijn kan.” Er gaat niets boven natuurlijke melk, zegt gij. Blaaskaak Falkland is dit met u eens. Maar. Zonder maar zou ik kunnen eindigen en ’k heb wel ’n d o z ij n maren, onaangename maren, zelfs hatelijke maren èn een maar waaraan ook mijn vriend Kuyper te pas komt. Je ben nu eenmaal minister om als Kop van Jut te dienen.

Maar I.

Wat is een min? Een min is een moeder, die met haar zog poogt te verdienen. Ik heb er goddank geen gehad. Het lijkt mij leelijk, wreed, afschuwelijk moedermelk te kóópen. Zoo wonderlijk-schoon een kind aan de moederborst is, aan de borst van de eigen moeder, zoo afstootend schijnt mij het andere: ’t kind dat door zijn meerderen welstand melk slurpt, melk van ’n verdrongen kind. Ik geloof, amice, dat deze visie niet van sentimentaliteit is vrij te pleiten en dat uwe utiliteits-redenen zich hiertegen spottend schrap zetten. Niet waar: eene kèrngezonde vrouw heeft dikwerf melk voor twéé — er worden tweelingen geboren — de wetenschap leert dat duizend gram goede moedermelk 7 7^