Schetsen, deel 10

208    DAG-VAN-AL ARM.

voorzichtig te loopen. Dat most ook wel. De nauwe, ijzeren steile trap, die van twee-hoog naar straat liep, met ’n vochtige ijzeren leuning aan de ééne en den vlakken muur van ’t Gesticht aan de andere zij — net ruimte voor telkens één — was geen plek om aardigheidjes te verkoopen.

„Zachies an,” zei telkens de zaalmeid.

Mie’s toffel-voeten zochten de afgrondjes van elke tree. ’r Hand met ’t bebloed lapje bewreef de leuning, ’r Snauwende lippen, bekeven den mist, nijdig om ’t ongemak van zoo ineens de loop van de werkzaal door de gangen in de killere buitenlucht.

Achter haar, sjok-stappend, glimlacherig over ’t ongewone van de verre eindlooze diepte, liep Sien zoetjes te kauwen en te tellen. Ze wist dat ’r drie en zestig treje ware — en ze was pas an vier en twintig. Sjonge, sjonge, wat ’n hoogte toch. Enne wat listig as ze ’t geprakkezeerd hadde. Vijf en twintig. Zes en twintig. Zeven en twintig.... ’t Schoot op. Enne rüike kon je dat ’t dampte. Vlak achter haar, voorzichtig met ’r voet voelend of de tree vrij was en of ze niet op Sien ’r rokrand trapte, liep jonge Kee, den wollen doek, dien ze pas van ’r pleegvader gekregen had, om ¹t hoofd geknot. ’r Eene hand beglee de leuning; de vingertoppen van ’r andere betastten de kalkriggels tusschen eiken baksteen. Dicht op hielen, ’r luidruchtigheid inhoudend voor den directeur, die geen vroolijkheid bij ^?n alarm wou, tipte Jansje de trap af, soms met'n zet tusschen leuning en muur zwaaiend. Gebeure kon ’r niks. Ze wist elk gaatje van ’t gesticht, eiken hoek van de wasch-kamer, de keuken, de kelder. Niemand as zij kon zoo vlug omgaan met ’t leze van de Braille-lectuur in de leeskamer. Hup! Hup! Nou was ze an de eerste verdieping. As zij derekteur was, maakte ze elleke dag brand voor ’n verzetje!