Schetsen, deel 10

DAG-VAN-ALARM.    209

Nou hoor!.... „We binne d’r haast,” zei ze vroolijk tot Marie, die haar natastte: „Hier hei-je de overloop — drie passé en dan wéér ’n trap — Nou nog vier en twintig treje, meid! Grien je alweer? Meid, je ben van-lotje-getikt! Grien as je begrave wor!” Met pijndoende oogen door ’t warme gebeits van ’r tranen, onzeker en bevend-onrustig de lange ongekende ruimte betastend, hortend-stappend, soms ’r voet weer angstig terugtrekkend, als ze geen nieuwe tree meende te grijpen, daalde de fabrieksmeid. En ’r ongeluk waaraan ze begon te wennen, nu opnieuw en schrijnender voelend, ’t schrikkelijk ongeluk dat ’r voorgoed den nacht had gegeven, liep ze te snik-huilen, met benauwende bloedgolvin-gen door ’r hersens en hijgende kreuningen in *r keel, asof ze na benejen zou smakken. Even stilstaand, de stompe nagels verperst in ’r hand-vleesch, in ’r smart vergetend dat ze op ’n trap was, wrok-schreide ze, V tanden in V lip drukkend.... „O moeder Maria, moeder Maria, moeder Maria!” ... .

Koosie, die op ’r rok kwam te staan, den stuggen rand onder ’r toffelzolen voelde, waarschuwde kribbig: „Nou den Merie.... Nou den! Kenjenie vort? Zou je je rok nie bij je houe? Mo’k me ’n ongeluk valle?”

’r Tranen verslikkend stapte de fabrieksmeid verder. Langzaam kwam ’r schot in de aanstuwing der blinden op de trap. tot ze beneden waren.

In den zachtjes klarenden mist van de straat brandden lantaarns met bleek-vervloeiende kuiven. Boven sloot Trui de branddeur.

2 Dec. 1905.