Schetsen, deel 10

DAG-VAN ALARM.    207

de vuileke!”, hijgde Marie, hulploos de treden be-stappend.

Van boven, waar ze de ijzeren branddeur reeds hadden open gesmeten, zwiepte ’n koudere luchtstroom over de hoofden.

En nog eens, in z’n schik over ’t alarmpretje, den mond vol pruimsap, dat-ie in de portalen niet loozen mocht, schorde ouwe Willem, kinderlijk-blij: „Doorloope! ’k Stik van de rook! ’k Wor ’n gepofte kastanje! Braaaand! Braaaand!”

Stilstaand op de trap, de anderen zoo van zich afduwend, dat ’r struikelden, krijschte Marie V verwoedheid. Rauw sloeg ’r huilend geschreeuw tegen de gekalkte wanden. De eene hand op de leuning der trap, de andere in dreiging gebald, jammerde ze ’r verwenschingen over de hoofden:

„Hou je bek, lamme kerel! Strakkies is ’r nog brand! Om te blerre as ’n gek! As ’n gek! As ’n gek! Sla ’m op z’n smoel! Om je de koorts op je lijf te jage!”

’r Tierend gehuil, met de losbrekende angst-folteringen, dempte ’t gestap en gepraat, boorde *n stilte in ’t geroezemoes.

„Wat mot dat?”, zeurde de stem van de zaalmeid, op ⁹1 portaal boven: „Motte de andere voor jou blijve staan? Schei uit met je gehuil!”

„Laat-ie dan z’n bek houe!”, nasnikte Marie.

„As ’t kemedie is,” suste de meid: „mot jij ⁹t dan voor meenes opneme, stommert?”

„Hèhèhè! Hèhèhè!”, lachte Willem: „’k mag geen brand roepe, as de spuite voor de deur staan! Hèhèhè! Hèhèhè!”

Dan kwam ’r stilte. De lauw-koele neveldamp der openstaande deur bestreek ze van dichtbij — en benee in de steeg naast ⁹t Gesticht, klonk de kal-meerende stem van den directeur, die aanmaande