Schetsen, deel 10

206    DAG-VAN-ALARM.

’n verpleegde, die te veel op z’n gemak was gesteld, ’n alarm nonchalant behandelde!

In de breede gang werd ’t druk. Van benee, waar de verpleegden uit de mannen-afdeeling door den portier en den directeur werden opgejaagd, omdat ze moesten aannemen dat de keuken en de berg-hokken-voor-kolen-en-turf in lichte laaie stonden, en ’r door den rook geen uitweg te vinden was — van benejen drongen de mannen laeh-giegelend en plezierig d’r pruimen beknabbelend op.

„Braaaand! Braaaand! Toe dan! ’k Krijg blare an me poote! ’k Bran van onder tot boven an!”_f schreeuwde ouwe Willem, dringend asof ’r kermis in de buurt was. En Jans, al op de bovenste tree van de tweede trap, proestend van pret, omdat ’r een op ⁹t rok trapte en ze niet verder kon, nam z*n geschreeuw over: „Braaaand! Braaaand!”

Marie, meid van vierentwintig, blind geworden in ’n fabriek, waar ’n retort met salpeterzuur was gesprongen. Marie, die in ’r jeugd de verschrikkingen van ’n brand wel gezien had, en vandaag ’t alarm ’t eerst hoorde, werd kwaadaardig om dat geschreeuw. ⁹1 Liep l^oud langs ’r achterhoofd van ophitsende angsten, waartegen ze zich niet te verweren wist. Die lamme stukke. Die beroerde diere. Te gille en te blerre da-je de zenuwe in je keel schote. Bijna struikelde ze over ’n traptree en besprongen door bevende huiveringen, met ijskoude voeten en ’n in angst wegkrimpend gelaat, stootte ze heesch-driftig de aandringende vrouwen met nijdige elboogstooten van zich af.

„Nou dan! Nou dan!”, klaagde blinde Bet, die ze in de borst had gestompt: „Ben jij gèk geworden, da-je as ^?n bezetene tekeer gaat?”

„Late ze ophoue met d’r geschreeuw van brand,