Schetsen, deel 10

204    DAG-VAN-ALARM.

„Wat wi-je dan,” lachte ’t meisje: „Hoe weet jij of ie nat of droog is? Hahaha!”

*r Jonge rug na-schokte in lach. Mie gaf geen antwoord. En de andere vrouwen in de zaal, gekromd over ’t werk, bleven in zwijging.

Door de beslagen ruiten der vensters druilde ’t wazig licht, de voorste gelaten beschampend.

Naar de zij van de deur donkerde zwaar-trage scheemring, de gebogen lijven besponzend, de hoofden omdoezlend, verf-loos en in groezel-duister verglijdend, alsof langs kamerruim met ’r dompige broeiing van menschen en dingen, de dreigende schaduw neerschoof van *n bol-grauwe, log-glijdende wolk. In dat vaal en zwaarmoedig geschemer, de handen als gele vlakken den damp van ’t bruinzwart doorvoelend, zaten de blinden in arbeid, ’t Gerucht der bewogen teenen en halmen oversuizelde ’t tikkend rumoer der sparretakjes, die *t venster beklopten.

Toen stak Mie in ’r hokje ’t glas-vlammetje aan. De plots aan-geluwende schijn bezwom ’r sterken neus, ’r vleezige lippen, ’r bruine haar-slurven onder ’t schuimen der neepmuts. Door de stoffige ruitjes van den glaswand zeefde *t licht, als ’n verstarde tuimel van oker. geel en goudene pluisjes, den vadzig-troebelen mist bij de vensters vreemdlijk belevend, als wen op ’n zomerschen avond dauw van ’n duinland wijkenden zongloed doorwolkte.

In de zaal, pratend en werkend, met de verbeel-dings-voorwerpen in de hoofden, geen gasvlam ziend en geen schemer, hokten de vrouwen tezaam, vaagjes mee-lachend om wat Jans had gezeid.

Heftig, rinklend van klepslag, repte plots ’t geraas van ’n schel, de lange gangen doorwaatlend, ’t heele gebouw met ’r alarm-bek opschrikkend.