Schetsen, deel 10

DAG-VAN-AL ARM.    203

de weg weet as wij, in de laatste week telkes akkevietjes het. Ja, dat denk ’k.*

Ruwig, zonder nijdigheid, want och, dat gemier was ze nou wel gewoon, wond ze ’n lappie om den vinger.

„Dank ie,* zei de blinde. En terugzeurend naar ’r plaats tusschen de manden en teenen, norschte ze op ’r tabouret ’r ingehouden verwijtingen grommelend.

„Bloeit ’t nog?*, vroeg Sien, V buurvrouw — en zóo as ze gevraagd had, wrikte ’r tandeloos gebitje in stage gewoonheids-kauwing,

„Wat ’n vraag!*, giftigde Mie, met ’r melkfletse oogen de mand, die ze weer tusschen ’r knieën getrokken had, beruziënd: „’t Zei zoo ineene ophoue — as ’k de derekteur maar is ampart te spreke krijg!*

Kwaadaardig schoven ’r vingers ’n teen door de opstaande spanen, ’r Most er nou niemand ’n veer in de weg legge. Stom, datjans, de vroolijke meid, die van niks wist, omdat ze blind was geboren, en zich best an de regelmaat van ’t gesticht kon wennen, stom dat die meid ’r nog voor de mal wou houe!

„Hoor-ie dat, Sien?*, lacherde ze, gehurkt over de mat, die ze met geduldige grijphandjes vlocht: „Hoor-ie dat Siena — altijd ampartjes met de derekteur! Hij sel je lief hebbe!

„Praat tegen mijn, snotneus, as ’k met jóu praat,* ketste Mie, rood van kwaadaardigheid, die ze nou niet had in te houen — en met striemende rapheid trok ze de twijg langs de spanen der mand.

Jansie lachte frisch op. Ze kon ’r Mie zoo lekker tusschen nemen.

„Wat weet jij van mijn neus?*, grappigde ze, even met ’r handen ’r knieën beglijdend: „Heb jij mijn neus óóit gezien?*.

„Goddank niet!*, snerpte de vrouw.