Schetsen, deel 10

202    DAG-VAN-ALARM.

’n enkele roode zweving in de verte, waar de meiden in de keukens de lichten al hadden opgestoken.

Over de dakspits der loods, fel-zwart tegen ’t bleek gewasem, voorzichtig en slurpend van pas, liep de poes van den naasten tuin.

En de naakte, naaldige takjes der sparreboompjes, beschud door den warmeren wind, die de kou uit den grond sloeg, rukten in driftig gezwiep.

Nog maar effetjes en ze zou — ongehinderd door ’t praat-gemurmel achter ’t glazen beschot — ingelodderd zijn, as Mie, de feeks die ’t met elkeen an de stok kreeg, niet vinnig tegen *n ruit had geklopt.

*Wa mo-je?”, zei de meid uit ’r humeur de deur openend: „Wa mo-je nou weer van mijn?”

Even spanden de lippen van ’t blind ouwe-vrouwtje in gromming. Maar zich inhoudend voor de meid, die ’r zoo brutaal de laag kon geven, de meid van wie ze afhankelijk was, zei ze met moeilijk-bedwon-gen wrok:

„’k Mot ’n lappie — ’k hei me in me vinger gesneje.”

*’t Lijkt of je *t ’r om doet,” snauwde de meid, stug ’r kleume handenwrijvend; „Wa *n ander nooit overkomt, mot telkes jou gebeure — net zoolang tot de dirrekteur ’t in ’t snotje het, da-je kunsies maakt om niet te werke.”

Weer bewogen de kurkige lippen der vrouw in zenuwachtige trekking, ’t Neer-slierend haar, van ’r ooren geglejen, bewoog op ’t ontstuimig gesnuif van ’r neus.

„Denk-ie,” praatte ze, pijnlijk ’r bebloeden vinger in ’n tip van ’r voorschoot drukkend: „denk-ie da’k ’t voor me plezier doe?”

„’k Denk niks,” stugte de meid, ’n stuk zwachtel in de la van ’t tafeltje zoekend: „’k Denk dat ’t ’n merakel is, dat jij, die hier nou al twintig jaar zoo