Schetsen, deel 10

200    H00GE HOED.

heit niemand van mijn wat te zegge, ’n Ieder z’n stand, ’n Hooge hoed dat is goed voor u en ’n ander. As u mijn jare heit, en ze zegge: Meneer, jij ken in ’n Gesticht gaan en je mag alles anhoue, maar je mot ’n visscherspet opzette — wil ü dan voor gek loope? Ik zeg, je loopt voor gek met ’n hooge hoed. As je je heele leven hard heb gewerkt en teelte niet te telle heb meegemaakt, dan zeg ik — dan zeg ik, dat ’t geen pas heit, je te late loope asof je van ’n begrafenis komt. Ja, da’s ’t woord — dat je ’r uur an uur uitziet, as iemand die achter ’n kist mot, of as iemand die ’n vrouw of ’n dochter of ’n stuk van z’n femilie voor ’t laatst heit genacht gezeid.”

Hij zweeg, ik protesteerde niet. Want terwijl-ie sprak, had ’k in mijn verbeelding den ouwen Bik met z’n hoogen hoed voor me gezien. En de gedachte, dat op ’t zilverwit hoofd naast me, zoo’n ding moest komen, om ’m acces tot ’t Gesticht te geven — diè gedachte met de breede, grauwe Zee vóór me, de Zee met ’r witte stormkoppen en grijs-vale oneindigheid — de gedachte aan ’t water met z’n reeks van ellenden en ’t verweerd hoofd met ’n zwart ding ’r op, deed me argumentloos zwijgen.

Vandaag, op de sofa, in de groote stad, herzag ’k dat silhouet-aan-zee, ’t wankel-stappend mannetje zónder hoed.