Schetsen, deel 10

HOOGE HOED.    199

die langs ’t strand kuiert en ¹n praatje met ’n afge-leefden visscherman maakt, kwam ’k nog eens neer op ’t uitgangspunt van ’t gesprek.

„Jaap,* zei ’k: „’k begrijp toch niet, waarom je alléén wil blijven scharrelen. Is *r geen plaats meer in ⁹t Gesticht?”

„Weet ’k niet,” zei hij opnieuw stug.

„Met ’n gulden in de week en nog huur betalen, dat hou je niet vol. Wil ik moeite voor je doen?” „Nee,” zei-die stevig: „’s Zomers verdien ’k ’r nog wel wat bij, met zoodjes visch weg te brenge en bij de garnalenschuite. In ⁹t Gesticht wil ’k niet.” „Hebben ze ⁹t daar zoo slecht?”

„Dat zeg *k niet.”

„Wat dan?”, vroeg Tc.

Een oogenblik zweeg-ie, keek-ie snauwerig de zee en ⁹t strand af. Toen zei-ie aarzelend:

„As je in ’t Gesticht zit — mot je ’n hooge hoed drage, net as Abram en as ouwe Bik.”

„Wat kan jou dat schelen?”

„Nee,” zei-ie z’n hoofd schuddend: „Ik heb geen hoofd voor ’n hooge hoed. Ik heb is ’n hooge hoed gedrage, toen we me moeder na ⁹t kerkhof brachte — en ééns toen me dochter begrave wier — en ééns met ’n kleinkind van me. En iedere keer as je dan van achter de kist vandaan was en door ’t dorp werom most, wist je je niet te draaie, liep je as ’n malle, was je blij as je thuis was en je pet weer kon opzette. Met de begrafenis van me kleinkind is ’t gebeurd, dat die belabberde hooge hoed met ’n rukwind afwoei en dat de jonges ⁹n lol hadden, ⁹n lol! Zeg u nou zelf hoe ouwe Bik ’r uitziet, as die door ’t dorp wandelt. Al de vreemde, die *s zomers hier komme om te baje, kijke ’m na en ze hebbe ^?m werachtig op van die brievekaarte gedrukt, die in de winkels hange. Ik loop niet as ⁹n gék. Nou

¹