Schetsen, deel 10

198    HOOGË HOED.

volk of ze de schuit van vader gepraaid hadde en as-ze dan zeeë: „Alles wel an boord”, rekende je uit, dat ’t nog hóógstes veertien dage kon dure, en dat je as ’t meeliep, zélf nog mee uit zou kenne vare, want d’r was in die dage veel volk noodig, omdat de haring duur geprijsd sting en V veel zieke ware. We hebbe langer as veertien dage motte wachte, meneer. Me eerste kindere heb ’k motte echte, want de schuit met me vader — is nooit werom gekomme, nóóit! Niks meer van gehoord. As de zee je te pakke heit, zwijgt-ie erger as ’t graf.”

Hij bukte en raapte sinteltjes. Ik begon mee te bukken, gaf ’m de brokjes die ’k vond in z’n ouwe beenige handen.

„Hoeveel kinderen heb je gehad, Jaap?” vroeg ’k na ’n poosje, luider pratend om’t joelen van wind en branding.

„Zeven,* zei-die: „twéé, die ’k geëcht heb en nog vijf andere. Drie zijn ’r nog in leve. Twee van me zoons zijn ook niet van de reis werom gekomme en ’n dochter is in ’t kraambed gebleve, nog vóór de dood van me vrouw, die in Maart, acht en zestig zou zijn geworde."

„Doen je drie kindere, die nog in leven zijn, niks voor je ouwe dag?*

„Ze kènne niks doen.*

„Hebbe ze ’t zóó arm?*

„Arm, nee.” zei-die; „maar de één is weduwe — dezelfde, die bij u schoonmaakt — die heit zélf vijf kindere op ’r dak — de twee andere zitte ook dik in klein goed — en dan is ’t ’n kunst om 'r te komme.*

Z’n broekzakken begonnen als proppen te builen. Inloopend tegen den wind bukten we om beurten, omstoven door de schuimklodders der branding.

Toen, belangstellend, gelijk het ’n meneer past,