Schetsen, deel 10

HOOGE HOED.    19 7

geloope. En je heit lang genog in ’t dorp gewoond om te wete, dat ’r dikwels buite de kerk getrouwd wordt

— want de dominee, die heit zoo z’n eige gedachte over de dinge. Nou, we möste dan trouwe. Ik ga na de vader van ’t meissie en zeg: „Mooi — me vrouw heette Mooi van d’r van — Mooi, ’k kom om je dochter Gijssie, ’t mot” — Ze hadde eerst zure gezichte. Ze keke nijdig, omdat Mooi van z’n vak op ’t land werkte, en die van ’t land niet graag trouwe met die van de zee. Maar d’r hielp niks an. Wat? Mooi vond ’t dan goed en z’n vrouw vond ’t goed. En me moeder vond ’t óók goed. Maar me vader — daar zat ’m de kneep

— die was uitgezeild met ’n schuit van ’n Maatschappij. En as je nog niet je jare heit, mag-ie niet zonder toestemming van je vader trouwe. Toen wier ’t wachte. Eerst over ’n week of vijf, zes kon die binne zijn. En ik kon niet monstere, nee, dat mocht ’k niet, dat doe je niet in omstandighede, da’s tegen alle fatsoen. Ja, meneer, ’t was ’n machtige historie. We huurde vast ’n huissie an ’t end van de West-straat, en we krege van die en gene. De vader van de bruid gaf ’n pracht van ’n tafel, ’n pracht, zóó glad gelakt, dat je je d’r in spiegele kon — en me schoonmoeder kocht schotels en komme — en me kammeraads, me vrinde met wie ’k al die tijd geloope had, gave met z’n alle ’n stel vaze voor de schoorsteen, vaze met Willem II en z’n vrouw d’r op — ’k heb ze nog, al heit de een ⁹n gat van achtere — hindert niks, wat achter is, zie je niet. Van me eige spaarduite, en van de spaarcente van me bruid, kochte me wat verder noodig was, stoele en ’n lappie kleed, ⁹n bed voor de bedstee en — en, nou de rest doet ⁹r niet toe. Ja, ja, die weke hebbe me vrouw en ik nooit vergete. As d’r 'n schuit binnenkwam, dan vroeg je an *t