Schetsen, deel 10

196    HOOGE HOED.

„Zóó,” sprak ik over het rumoer der zee heen: „dat snap ’k niet. Heb je dan nooit aanvraag gedaan, om in ’t Gesticht-voor-ouwe-visschers te worden opgenomen ?

„Nee," zei-ie stug.

„Waarom niet?"

„Omda’k niet wil," zei-die stugger.

„Je ben ’r anders wel in te helpen met *n beetje voorspraak," meende ik.

„Hoeft niet,” weerde hij af.

Uitwijkend voor de aanspoelende branding, de branding met ’r zwiepende striemen van dik-vlokkig schuim, sukkelde ik met ’m over ’t strand. Onwillekeurig zocht ’k mee, kijkend of ’k geen zwarte brokjes zag. En als ’k met m’n jongere oogen eerder dan hij de vergane sintels oplette, waarschuwde ’k ’m, zei-die voor elke vondst: „Dank je wel, meneer."

Voortpratend, zooals je met ’n oud mannetje bij zulk ’n gelegenheid babbelt, vroeg ’k ’m hoeveel maal ie zelf wel gevaren had. Nou, dat wist-ie niemeer. Dat kon-ie zich niemeer herinneren. Nooit had-ie *n teelt overgeslagen. Nee, nou loog-ie. Eens, net ééns was-ie niét mee uitgevare. Dat was ’n machtig-gek geval geweest. Sappig-kauwend en sinteltjes rapend, vertelde-die de bijzonderheden van ’t gebeurde, ’n geval waarover ’n welopgevoed literator allicht ’n novelle van zware structuur zou kunnen schrijven.

„Ja, ja,” praatte-die: „’t was *n machtig-ingewik-kelde historie. Ik had vrijage, vrijage met me vrouw, die nou dood is — vrijage lang gelejen — over de vijftig jaar gelejen en juist terwijl ’k anmonstere zou, zee me meissie, die zee.... Nou je begrijp-me wel, meneer. As je jong ben, denk je niet na. D’r was méér gebeurd as gebeure mag. We móste trouwe. We móste. Anders had me meissie voor schandaal