Schetsen, deel 10

HO O GE HOED.    195

was dik in de zeventig. Bij eiken stap dacht je dat-ie zou zwikken, dat-ie z’n houvast verloor. Z’n witte haren slierden om de pet, witter dan’t schuim van de branding. Z’n gladgeschoren, stoppelig gelaat was mager en tanig, met rimpels en gleuven, die van oor naar oog, van oog naar neus liepen.

Altijd als je ’m zag, pruimde-ie, met of zonder pruim. Z’n kaken waren daaraan gewend.

Dicht bij ’m, begon ’k ’n praatje, kijkend naar wat-ie dee.

„Ben je an ’t strand-zoeken, Jaap?”

„Nee, meneer,” zei-die, wieglend op z’n stilstaande beenen: „Nee, d’r valt niks te zoeken — dejonges hebbe ’t hout al weggesleept.”

„Raap je dan schulpen?”

„Nee, meneer,” antwoordde-die, lurkend op wat-ie niet in den mond had: „Ik zoek — ik zoek sintels. ” Gelijk boorde-die ’n hand in ’n broekzak en toonde glimlacherig ’n handvol door de zee aangespoelde half-verteerde, natte stukjes kool.

„Dat zal ’n tijdje duren,” sprak ik: eer je daarvan de moeite waard bij mekaar heb gezocht.”

„Nou, nou,” zei-die, sappig-kauwend en met de handen de zakken doorwroetend: „Ik heb zoo al ménig emmertje bij mekaar gezocht, al leit ’r vandaag niet zoo heel veel.”

„Ik dacht,” praatte ik, met ’m oploopend: „ik dacht dat jij goed bedeeld werd. Kom je te kort?” „Van ’n gulden in de week ken ’k ’r niet komme, nee, niet komme,” zei hij houterig-bukkend om ’n sinteltje te rapen.

„’n Gulden in de week? En vrij wonen?”, vroeg ik: „Je heb dan toch zeker je woning vrij?”

„Nee,” zei-die: „enkel ’n gulden in de week en wat turve hale. De huur is niet zoo groot, maar die mot ’r toch af.”

Schetsem Falkland. X.