Schetsen, deel 10

194    HOOGE HOED.

„Da’s de hond van Bakker." Of bij ’n naar nijdig geblaf, vraagt je vrouw: „Wat mot toch die hond van Jansen?*. Of na ’n lang huilerig gekef, ’naanslaan dat telkens jenkerig versterft, merk je op: „Die kees van Prins is zeker weer buitengesloten.* Van eiken hond weet je overdag de gewoonten, ’s nachts de stem. Dat faalt nooit. Voor je raam zul je nimmer zeggen: ’r vechten twee honden, je zegt onmiddellijk de namen. Je begint je an ’t end klein te voelen, om dat wanhopig-benepen opgaan in schriel achterbuurten-gedoe — maar na maanden en maanden ontfrisschen in ’t besloten geleef eener groote stad, waarvan elke straat ’n dierbaar gehuchtje is, krijg je op ’n avond sentimentalieteitjes, zegt je vrouw of zeg jezelf, potsierlijk en schaapachtig, ofschoon ’n schaap geen dier is om te beschimpen : „Ik zou toch de mestvaalt van Bakker wel eens weer willen zien,” of: „Zou die hond, zou de hond-van-Jansen nog zoo’n nijdige rakker zijn?”

Vandaag heb ’k ’t dorpje wéérgezien, de huizen en daakjes, het witte kerkje, de zee. In mijn fantasie leefde het strand met z’n bommen, ankers en touwen. En ’k herinnerde me ’n winterdag toen ’k liep te wandelen. Het was koud. De noordenwind joeg de branding naar ’t strand. Meeuwen streken breedcirkelend neer, braken aangespoelde schelpen open, en in de verte, waar de duinen kromden, zwartte de figuur van ’n man die telkens bukte, en dingen in z’n broekzakken stak.

Die wandelaar en ik liepen op mekaar toe.

An z’n stap herkende ’k hem, zooals ’k de honden van de plaats herkend zou hebben.

Het was Jaap, de vader van onze schoonmaakster. We kenden mekaar. Dikwijls kreeg-ie ’n sigaar. Z’n ééne been sleepte van ouderdom. Hij