Schetsen, deel 10

HENRI KEER TERUG.

Ginder hebt gij geen recht als een Prins te posee-ren, daar niemand van ons uw breed, hartstochtlijk, princelijk geluid vernam.

Eén zwaluw is nog geen lente.

Een Jonge Jan geen toekomst-droom.

Al kijkt het heele Hollandsche volk met glinsterende oogen naar den stralenkrans van Perslawaai en Ponden-verdienste, al rumoert uw hééle valsche-vriendenkring met ontzag om u heen: ik, de andre man van den „Brand in De Jonge Jan”, ik die het tooneel en u, mijn kunstbroeder, een weinig kén, ik weet en spreek het vrijmoedig uit, dat gij, één der belovende Hollandsche jongere acteurs, hoe langer hoe steviger in Engelsche modder zakt, dat nog zoo drié maanden Engelsche of andere jonge-janning een verschijnsel van u zal maken met veel geraas doch weinig wol, een verschijnsel waarvan wij onlekker zullen rillen.

De waarheid is hard, mijn vriend — ik zelf heb haar dikwerf vernomen.

Uw vrienden zullen zeggen: die Falkland is een smakker.

Ik was een smakker, mijn waarde, toen ’k toeliet, dat De jonge Jan U een fatale, miserabele, nièts-met-kunst-te-maken-hebbende manie werd.

Henri keer terug.

Tot uw diepbedroefde familie...

Ik houd u een eerlijken spiegel voor, tracht u te ontgiftigen, als het niet te laat is.

S. Falkland.

18 Maart 1905.

P.S. ’k Heb in Engeland prachtig spel gezien, spel van stijl en schoonheid. Ga eens rondkijken vóór ge terugkeert, ’t Spel voor mijn dramaatje is ’r kinderpraat bij.