Schetsen, deel 10

HENRI KEER TERUG,.    185

genoeg om mijzelven een zwelger-in-verdorvenheid te heeten, zwom op mijn gelaat de glimlach eens adders, bewoog 'k met ’n bedriegelijk masker, was de duivel in mij.

Nu ’t er uit is, nu de zetter de gruwlijke biecht gespatieerd heeft, en tot gretig aanvaarde belooning ’t binnenmeertje mijner ziel rimploos in ruste loddert, nu gevoel ’k me sterk U, kunstbroeder, de hand tot redding toe te steken.

Henri keer terug.

’t Heb aan u een schuld te boeten. In mijn spart-lende, fel-roode, karmijn-spettende droom-bezoe-kingen, zag ik u als een mijner vele, rampzalige slachtoffers, hoorde ’k uwe klagende weemoedige stem als Ansing Arend, uw hartstochtlijke kreten als Jan.

Als een dreigende, verwoede — alhoewel bevleesch-de — geest, grauwe stofwolken uit den grond mokerend, dorre blaren met ’t heesch gerucht van hevig-gefolterden opdwerrelend, grimdet gij op mij toe.

De aderen aan uwe slapen puilden als brandweer-slangen, uw oogen kolden, uw neusgaten snoven, sputterden als die des Nijlpaards in Artis na ’n tukje onder de baren.

Nimmer had ik u zoo veelbewogen gezien.

Ge boogt over mijn hulploos, aan ’t kussen geklonken hoofd — uw adem, schroeiend als de smoring van een blakerenden haard (waarop de wind staat), sloeg builende bladders in mijn kermend aange-zichtsvel.

Welopgevoed kind eener welgeordende samenleving, zoudt gij zulks in de beschaafde werklijkheid niet gedaan hebben — uw fantoom, los van kuische windselen, ontstemd en benard, ademde er verstikkend op los.

Vergeefs poogde ’k de oogen te schutten, de als