Schetsen, deel 10

HANS.    171

dat elk jaar in nieuwe vetveegen en vinger-afdrukken berustendiger verdoezelt. Hemel, hoe wordt je ideaal, langzamerhand ’n mat aan de voordeur, die je uitklopt en schuiert tot de voetstappen van je velerlei sympathieën, ’r afgronden in gestampt hebben!

Val me niet in de rede. Eer we in Amsterdam zijn, ben ’k ’r. We hebben nog ’n kwartier, ’t Wroeten verleer ’k nooit. Als ’k niét meer wroet, zal ’k je op de thee inviteeren bij m’n vróuw, krakelingen, allerhanden en ’n stapel huishoudboekjes, ’k Geloof niet één getrouwden man, niet één getrouwde vrouw. Waar halen ze de liefhebberij van daan om gelukjes te fokken? Ik hengel met ijver. En als’k, verschalkt door ’n duivelachtigen dobber, ’n beminnelijk baarsje zonder stekels, of ’n pieterman zonder gluiperig gif, denk op te halen, schrik ’k bij ’n ouwen schoen of ’n glibberigen paling, ’n Paling is ’n dier van 'n dier” ...

„’t Geval wordt me uitbundig duidelijk, Hans!”

„Excuseer — ’k bén bij ’t slot. ’k Heb je voorbereid op ’n zeepbel, op ’n verhaal zonder ruggemerg. ’t Slot — zonder meer. Twee, drie dagen nog dacht ’k an ’r, zag ’k ’r.

Als ’k na ’t eten op de canapee ’n tukje dee, lag ’k blond gezichtje in m’n verbeelding op te bouwen, lag ’k dolzinnigheden te componeeren. Zooals je ’n meisje ’t allereerst ziet, brabbelde 'k bij m’n sigaar, zooals je de éérste sensatie van ’r ondergaat, moest ze altijd bij je kunnen blijven, zonder verandering, zonder wisseling van ouderdom, zonder inktmoppen op ’t ideaal. Seringen, zeurde ik, seringen zie je als seringen. Meibloesem als Meibloesem. Gouden regen als gouden regen. Je heele leven zonder één seconde stoornis, zié je ’n theeroos voor je, als ze van ’n theeroos praten. Als jij papaver of Indische kers tot me zegt, zie ’k ze, zié ’k ze. Die