Schetsen, deel 10

gaan dood, blijven jóng. Die hebben een onverwoestbare jéügd. En ’n meisje? Als het wonder van de oogen voor góéd inslaat, als je ’r trouwt, als je drie maanden vrijt, beginnen de blaren te vallen, probeer je ’t éérste, innigste ideaal vast te houen, beredeneer je jezelf dat ^?t *r nog is, maar als je zes maanden, ’n jaar, twee jaar op reis ben geweest — en je keert terug — en je ziét weer ’t vroegere gelaat, dan voel je iets vreemds, dan weet je dat ’r ’n teer beeld zoek is geraakt en als ’n drenkeling pak je ’t verwelkende beet, kalefater je je droompjes op ....

Als ’k op m’n canapee lag te soezelen, was ’k blij, over-blij dat m’n herinnering dat kopje vast-hield, dat ’k ’r geluid niét kende, niét gestoord kon worden door bakvisch-nuchterheden, door lieve, snoezige, beeldige, gezegdetjes, die den nimbus van ’t ongekende zouen verstoren.

En, volgende dagen, in de straten, in de koffiehuizen, keek ’k telkens verschrikt om, als ’k meende, als ’k geloofde dat zij, de onbekende, de vreemde, 't was.

Tweemaal ben ’k op dezelfde bank in ’t Panopticum gaan zitten — met gesloten oogen — ’r heelemaal ziènd, met ’t glas in de hand en de proef-nippende lippen.

Blond haar in de verte fascineerde me. Het was een zoete, mallootige, goddelijke aandoening, die ’k niet verder ontleden kan ...

Even stapte hij met bolle, wrokkende stappen.

„Ja. Ja. Vanmorgen kwam ’k voorbij ’n huis in rouw. De koetsen stonden klaar. In de eerste volgkoets stapte ’n heer met wit haar en zwarten snor.

Ik vroeg de buren.

Z’n éénige dochter was plotseling gestorven, ’n jong meisje met blond haar en grijze oogen, waar-mee-ie altijd uitging, gestorven aan ’n familiekwaal.