Schetsen, deel 10

170    HANS.

ouwe dingen van ’n mond, ’n neus, oogen.... ’t Zit ’m in wat ieder voor zichzelf voelt en wat je niet detailleeren kan, zonder emphase en pathos. Probeer jij ’t réëel te vertellen van de lieve sfeer die elke vrouw om zich heeft — zoolang — zoolang je ’r op ’n afstand bekijkt.

Ze dronk kwast. Met kleine zoete nipjes. Elk beweginkje van ’r lippen heb ’k onthouen. Alles heb ’k onthouen. ’r Hand die ’t glas opnam, ’t kantje van ’r mouw, ’t gewip van ’r goudhaar, dat den bovenrand raakte.

Eén keer, net één keer, in dat hééle uur, keek ze toevallig in mijn oogen terwijl ik keek. Ze keek zoo onschuldig, als je ’t maar fantaseeren kan. Ze keek misschien heelemaal niet. Duizend tegen een lette ze me niet op. Maar ik, ik verliefde idioot, die na twee dagen ’t nieuwe verfje van ’n geval weg-kijk, ik had van dat vluchtig oogen-ontmoeten de sensatie van iets gekend-gelukkigs, iets dat je doet droomen als ’n lichaamloos ding bij al de stugge, brave, slobberige werkelijkheden van ’n Panopticum-allegaartje met bier, koffie, Wienermélange.

Toen ze heengingen, bleef ’k zitten, ’n beetje melankoliek en m’n ouwen kop in het geglim van ’n spiegel besnauwend. Stomme, gauw-ingepalmde stumper als ’k was. ’n Man van bij de zeven-en-dertig, als ’n poes beaaid door ’t akelig-lieve van ⁹n meisjeskopje, door ’n paar grijze oogen, die in de Kalver-straat, in ’n straat opduiken, en die je twee weken later onthouen heb!

Chagrijnig, wee-melankoliek, bleef ’k op m’n bank, de gevallen van andere oogen oprakelend, van de zwarte van tóen, van de blauwe van tóen en ’k zat mezelf lekker te beklagen — de statistiek op te maken van m’n ideaal — ja, ja an die perverse malligheid dóén we — ’t ideaal van verlangetjes,