Schetsen, deel 10

HANS.    169

M’n officieel meisje heeft me twee jaar gelejen de bons gegeven. Ze vond me te zwaar op de hand. Dat was ’k. ’k Heb er niet om getreurd, ’k Zou of ’n sul zijn geworden — öf ’n kribbebijter — öf ’n despoot — óf ’n boemelaar.

Op m’n woord: ’k heb ⁹r niet ’t flauwst begrip van, hoe zè mekaar „vinden” de man en de vrouw

— ’k benader ’t in geen duizendste, wat voor buitelingen en capriolen ⁹r gebeuren voor ze mekanders karakter en lusten getemd hebben. An ⁹1 end lijken zelfs de gezichten op mekaar — èn de magen

— èn de pleziertjes. Man en vrouw zijn mannetjes-leeuwen in één kooi, kniezig en suf door de trahes” ....

„Jij moest ’n scheurkalender inrichten voor vrou-wen-haters, Hansje,” meende ik:    je was bij

de winkelkast” ....

„Nou,” vervolgde hij: „’k zag ’r in geen twee weken, ’k Dacht natuurlijk heelemaal niet verder aan ’n ontmoeting zonder beteekenis, toen ⁹k op ’n avond in ’t Panopticum ’n heer met wit haar en ’n zwarten snor oplette. Dat is de meneer uit de Kal-verstraat, redeneerde ik, en dat moet zij zijn.

Ze waren ’t.

’n Uur lang heb ’k ⁹r angekeken, fatsoenlijk ange-keken — niet zooals anderen doen, die an snorren draaien en ’t ’n vrouw lastig maken — nee, haast bleu zou ’k zeggen, bang, dat ze ’t zien zou. Nou komt nog ’ns de beschrijving, de beschrijving van een die ’r niet meer is. Ze had helder-grijze oogen met sterk gespannen pupillen. Ik hou van ’n groote, open eerlijke pupil. Ze was blond, hoogblond, ’n Pracht van ’n haar! Haar om in je hand te houen. Ze had .... Laat ’k me niet ridikuul maken. Je kunt ’t niet an ’n ander vertellen, % dat, ⁹t bijzondere, dat je van ’n gezichtje bijblijft, ’t Zit ’m niet in de