Schetsen, deel 10

HANS.    167

langer in *t gepluis van den bruinen ringbaard. Z’n das hing slordig.

Toen, op eens, in denzelfden leegen nieuwtjes-toon zei-ie:

„’k Ben wezen begraven.”

„Begraven-jij? Wie is ’r gestorven? Familie?” „Nee — niemand,” zei-ie, grommend. „Niémand?”

„Nee — ja. Jij ken ’r toch niet — en ik ken ’r niet — ’k ken ’r zoo min als jij.”

Hij bazelde.

Bij bet hek van Zorgvliet, inviteerde ’n hoofdbuiging om mee te gaan.

’k Vroeg niet verder, liep over de grintpaadjes tusschen de zerken, de zerken die me kregelig maken, omdat je, meen ’k en passant, den braven dood zonder vergulde etiketjes kunt laten.

Achter, bij een graf, versch van zand en aardkluiten, bij bloemen met ongerepte linten, nam-ie z’n hoed af. „Daar leit ze,” zei-ie.

„Wie?”

„Weet ’k niet.”

Bij een graf vertel je geen grapjes, doe je niet cynisch.

’k Keek hem gebluft aan.

„Drie dagen gelejen is ze gestorven” . ..

„Wiè dan?” — vroeg ’k ongeduldiger.

,,’k Ken ’r naam niet,” zei-ie den hoed weer opzettend en de grintpaadjes terugschuifelend. „Hans, je ben gèk,” zei ’k welwillend.

„Ja, ja,” antwoordde hij kalm.

Langs den Amstel voortstappend, begon-ie ’n verklaring te geven, ’n malle, dwaze verklaring van ’n malle, dwaze liefde.

„ .... ’k Heb ’r voor ’t eerst, ’t allereerst in de Kalverstraat gezien ....”