Schetsen, deel 10

IÓ4    GROOTMOEDER.

En ⁹n kind mag met ⁹r hoofie niet laag legge. Da’s verkeerd. Dan loopt ’t bloed na de hersentjes. Dan, krijge ze ’t benauwd. Nee, dat kon ’k niet hebbe. Liever me eigen beene dood, as ’t kind gestoord in d’r goddelijk slaapie. Reken is an, as ze wakker was geworden, had ze na de bedsteedeure waar ’r moeder lee, gekeke. Ja, meneer, ja Koosie, da’s ’n nachie geweest van ’s avonds negen tot ’smorges zes, bin ’k as ⁹n muisie zoo stil geweest met *n hoofd dat klopte, asof ’r op gehamerd wier, met kouwe en warme rillinge over me lijf en met beene die zoo schrikkelijk sliepe, da’k ’r geen asem gevoel meer in had, om geen woord te zegge, van *t verdriet over me dochter die ze weg hadde gebracht en over me Hendrik, die op zee natuurlijk niks wist van wat ’r bij ’m thuis gebeurde. Van negene tot zesse met dooie beene — da’s ’n hééle leg. En om nou weer op ’t goudvisschenkommetje terug te komme, dat je tóch wel voorzien mag, Treesie, de regen slaat ’r te hard in — die acht ure, nee ’t zijn ’r negen, hei-’k maar na de goudvisschies gekeke, al maar gekeke. Die bewoge geen vin in ’t licht van de lantaarn. Die wiste dat ’t nacht was. Die waren allemaal gouwe klompies, en zoo stil asof ze kapot ware. Eerst tegen de morgen toen ’t zonnetje op ’t gordijn kwam te staan, zag-ie ze happe van de kruimeltjes brood. Das ’n nachie geweest Da’s met me slapende beene ’n nachie geweest”.

„En Diewetje, wat is ’r van Diewetje geworden?”, vroeg ’k, geïnteresseerd.

„Diewetje”, zei Antje vergenoegd van ’r koffie slobberend: „Diewetje die is nou zelf moeder van vijf kindere — ze heit ’t best —en as ze tijd heit — ze heit ’t druk met ’r huishouen — zendt ze brieve-kaartjes uit Ammerika”.

24 Oct. 1903.