Schetsen, deel 10

GROOTMOEDER.

de dingen door hout en muren heenziet, Diewetje zat enkel angstig en verschrikt naar de gesloten bedsteedeure te kijke.

Toen, om ’r in slaap te prate, nam ’k ’r bij mijn in de bedstee, waar ze nog nooit had gelegen. Want ^?n mensch op leeftijd mot geen jonge kinders bij zich neme. Mensche op leeftijd hebbe kwaje asem. Legge wou ze niet. — Ze most op me beene zitte. En ’k most van Roodkappie vertelle. As ’k effen ophield, keek ze angstig naar de andere bedstee, vroeg of moesie nog niet werom kwam. As de poes bewoog, begon ze te huile. As een van de bure op de trap liep, zette ze groote ooge. Ja ’t is gek, ’t is akelig, hoe *n kind in de war ken rake van dinge, waarvan je niks heit verteld, waarvan ze niks wete. — En ze had de zenuwe van d’r moeder, die heit ze nou nog. — De lamp die ’k, lammenadig as ’k was, niet voorzien had, ging uit. Enkel door ’t raam kwam ’n beetje licht van de lantaarn buiten, dat je ’t gordijn met de rooie visschies in de kom haast zoo goed zag as bij dag. En ik aldoor an ’t vertelle, van Roodkappie, en nog is van Roodkappie, wel tienmaal van de wolf en de groote tande. Eindelijk doodmoe — dat most wel — viel ze in slaap op me beene. Eenmaal probeerde ’k ’r naast me te legge onder de deken en eenmaal wou ’k ’r in dr eigen bedje brenge. Maar mis hoor. Zóo as ’k ’r anvatte, gilde ze van angst om niks. Toen lee ’k me deken over d’r heen — liet ’r stilletjes dwars over me beene legge, dwars, dwars — en dwars is ^Jn pen eten tie — want as je ’n kind of wat anders ’n poos dwars over je beene laat legge, dan gaan je beene slape, dan worde ze als lood van onder tot bove, dan doen ze ’n pijn dat-je zou wille schreeuwe. As ’k effe wou bewege, hoorde ’k ’t kind ’r adem inhoue, as ik me been verlee, zakte ’r hoofie te laag.