Schetsen, deel 10

IÓ2    GROOTMOEDER.

Of ’k ’n kou had gevat, met ’t gaan na de meester en ’t bezweete wachte voor de deur eer ’k wier opengedaan, of dat de schrik en de herrie me dwars zatte, ’k weet ’t niet, maar ’k was te duizelig en te akelig om ’t kind uit te kleeje. En ’n dinge asje most verzinne! „Moesie!”, zee ze: „moesieslaap-ienog?” — „Ja,” zee ik dan: „en ga jij nou óók slaapies doen.*

Nee, ’t was heelemaal mis. Boven hadde ze ’t kind zóo druk gemaakt, zóo met ’r gespeeld, dat ze uit ⁹r gewone doen was. Met me hoofd, dat barstte, most ’k ’r verhale anhoore, van wat ze gegete had, van ⁹r spelletjes met de jonges. En toen ’t langzaam lukte, om ’r stil te krijge, schrikte ze door de poes, de groote zwarte poes, die ’k al de heele dag had gemist en die — ja zulke vreemde dinge kenne ’r zijn — ónder in de bedstee zat opgeslote. Was bij ’t schoonmake gebeurd, want ’smorges had-ie nog in ’t zonnetje bij de goudvisschenkom gelegen. Nou ken je begrijpe hoe wakker Diewetje wier! En nog voor ’k ’m door ’n kier in de kamer kon late, gaf-ie zoo’n douw tegen de deure dat de bedstee open kwam en ’t kind zien kon, dat ’r moeder d’r niet in lee. Koosie en Suus, nou die wete dat ’n poes bij mijn geen kwaad ken doen, maar ’k had ’m an dat oogeblik toch wel wat na z’n hersens kenne smijte. ’t Kind was niet te houe. Dat zat in d’r bedje op en begon te schreeuwe.

„Dan is moesie ’n boodschap gaan doen,* zee ’k om ’r te susse — „dan komt ze zoo strakkies terug, ga jij nou zoet slape.” — ’t Hielp niks, ’t gaf geen zier. ’n Kind dat in d’r slaap is gestoord, en in plaats van d’r moeder opgevouwen dekens en hoeien-doozen ziet, zoo’n kind blijft van streek, ’k Most me hoofd driemaal onder de pomp houen, zoo ziek as ’k me voelde en Diewetje — ja, da’s ’n wonder van God, hoe ’n kind zonder dat je ’n woord zeit,