Schetsen, deel 10

GROOTMOEDER.    161

drie kwartier kwam, kon net zooveel zegge as ik. Van de dood wete we evenveel. Daar staat ’n meester bij met de tande in zijn mond as jij en ik. Ja, ja. Toen krege we de begraffenis en de zorg met ⁹1 kind, met Diewetje, as ’k gezeid heb. Want ’n kind dat ’r hersens as ⁹n groot mensch gebruikt, ⁹n kind dat maande en maande gewend is ’s morges de bedstee te zien open gaan, en ⁹r melkie te krijge, ^fn kind dat je om éen uur d’r warme pap en ’n gekookt worteltje voert, dan weer ’s middags om zes — late we zegge ’n stukkie spek of wat nat van vleesch met ’n beschuitje, zoo ’n kind ken je niet wijs make, dat de bedsteedeure tóé motte blijve, dat d’r geen mensch meer in leit. Ja, ja, je zal ⁹t niet geloove, maar ’k had geen tijd om te huile, want in de eerste dage dat me dochter nog boven aarde sting, wou Diewetje elk oogenblik de stoof voor de bedsteedeure zette om de kruk om te draaie, as ze zoo dikkels gedaan had, toen ’r moeder nog ziek lee. „Diewetje,” zee ik dan, want wat mot-je zegge? — „Diewetje, laat moesie slape, laat moesie slaapies doen, moesie is moe.” Dan riep ze voor de bedsteedeur: „Moesie, moesie, ben je moei?” En omdat ze geen antwoord kreeg, kon ze 'n kwartier lang niks as moesie staan roepe, zoo as ⁹n kind van die leeftijd ⁹t doen ken.

Toen ⁹r begraven wier — ach, ach, wat ’n treurige begraffenis, ’n begraffenis met nog niet eens twéé manne ’r achter — enkel de buur van beneje — toen wist 'k niet hoe blij ’k was, dat de buurvrouw van éénhoog, die zelf ziek in ’r bed lee, Diewetje zoolang bij zich wou houe, tot de kist de trap af was gedrage en de kamer ’n goeie beurt had gekrege. *s Avonds om zes kwam ze weer bij me benejen. Mijn eigen kop sting in vuur, ’k had ⁹n pijn in me beene asof ’k dage en nachte trappe had geloope.

Schetsen Falkland. X.    ir