Schetsen, deel 10

GROOTMOEDER.

ste. Die was zoo zenuwachtig dat ze anspraak noodig had. Allemaal van me mans kant. Nou, toen Hendrik weer vort was, ’n reis die drie maande dure kon, vatte me dochter ’n leelijke kou. ’n Heele maand most ’k oppasse en voor Diewetje zorge, die amper twee jaar was.”

„Twee jaar/ viel Koosje haar in de rede: „dan zei ze wel droog zijn geweest”.

„Of ze droog was!”, zei Antje. verliefd-vrindlijk de glimmende ruiten bestarend: „’t Was 'n wonder van ’n kind, Ze was droog toen ze ander-half was en kon opoe zegge bij de negen maande. Ach, ach, wat ’n lief kind was dat! Je kon niet met 'r uitgaan of de mensche stonge bij *t wagetje te kijke, je kon geen levende ziel tegekomme of ze maakte *n praatje.

Krulletjes zoo lang as me vinger en ’n kleurtjes, ’n kleurtjes! ’k Hei ’r nooit zoo’n tweede gekend. Ja — ja —. Nou, op ^fn nacht wier me dochter zoo onrustig, da’k om drie uur de meester most hale. ’k Liep me in ’t zweet zoo hard as ’k kon, maar toen ’k werom kwam, toen ’k werom kwam, was ’r geen geluid in de bedstee. Me dochter lee dood.” Even zat ’t besje in stilte. De ver-gelejen smart-lijke herinnerinkjes glansden in ’r onbewogen, peinzende oogen, ’r lippen stonden als in beluistring van dichtbije stemmen.

„Ach, wel, wel,” praatte Koosje,’n half afgebeten roomsoes in de hand: „lee ze ineene dood! Ach, ach, zoo ’n jong mensch.”

„En zonder iemand ’r bij,” zei Suus, ’r hoofdje benepen-schuddend: „da’s angstig, da’s héél angstig”.

Trees zei niks. Die knikkelde de goudvisschenkom met dunne lipjes en troebel-starende oogjes toe.

„’t Was naar,” vervolgde Antje, vlug van ’r Icommetje slurpend: „’k Had haast geen moed de bedsteedeure open te late. De meester, die eerst na