Schetsen, deel 10

GROOTMOEDER.    *59

besjeskap, de lippen soms rap, soms peinzend van mumling, de handen in stadige beweging over de zooveelste sok voor den man van ’n achternicht, zat ze ’t raam te bepraten, ’n enkelen keer glimlachend-knikkend naar de zij van den rookenden bezoeker.

„Ja,” sprak ze: „ik heb óók is zoo’n goudvisschen-kom gehad, Treesie, ’n kom eens zoo groot as deze, zou ’k haast meene. En telkes as ’k de visschies zie happe denk ’k an me kleindochter — me kleindochter Diewetje. — As ’k je de naam ’r niet bij zeg is ’t ook goeie, want ’k hei d’r maar één gehad, en as je ’r maar een gehad heit, ken je de naam ook wel misse. En ze is ’r niemeer, al lang niemeer.*

„Niemeer?*, vroeg Suus: „is ze overlejen?*

„Overlejen, nee,* zei Ant: „Dan ha’k ’t ineene gezeid. Ze zit erges in Ammerika — en af en toe krijg ’k nog wel ’n brievekaaretje, ja, ’k hei d’r nog een voorverlejen maand gehad, toen ’k jarig was. Nou, met Diewetje, hei-’k is ’n naar soort nacht doorgemaakt, ’n nacht zoo naar, da-’k nog dikkels de goudvisschenkom net zoo as daar op ’t kozijn voor me oogen zie. Ja, meneer, d’r kenne, as je jong bin ’n dinge gebeure? Me dochter Anna — ’k hei d’r vier gehad, en allemaal goed op ’r beene terecht gekomme, al hei ’k ze overleefd — me dochter Anna, die was met ’n stuurman van de koopvaardij getrouwd. As hij dan na Affrika of na Ammerika of na Azzië, zal ’k maar zegge, uit was gevaren, dan most ik bij Anna inwone tot hij weerom was, en dat duurde soms maande en maande. Tellekes as die an boord ging zee die: „Moeder, kruip jij zoolang in ’t nest, dan ben ’k gerust*. En daar had-ie gelijk an. Want me dochter was bang van alles, as hij d’r niet was.

Die schrikte van ’n muis, van ’t minste, ’t gering