Schetsen, deel 10

IS*    GROOTMOEDER.

achter te laten — ze had ’t niet beter kennen treffen.

Suus, ouwetje van bij de tachtig, piender as ’n jonge meid, met helle krakende lachjes, en handen die in zenuw-ijver ’r breikous beplukten, zat op ’n zuurtje te knabbelen. Want alle familie of halve-familie, die op bezoekdagen aanwipte, bracht lekkers mee, ’n versnaperinkje, ’n pakkie kaarsen voor ’s avonds, ’n end worst of wat zoets bij de koffie.

’t Gesprek begon te doezelen. De vier besjes keken door ’t raam met de bloempotjes en ’n goud-visschenkom, die van Trees was, naar de onguurheid der binnenplaats, waar de regen in striemend gestraal plassen sloeg, waar de dakgoten kletterden, waar de rook uit den keukenschoorsteen met taaie walmingen slierde.

„Sjongen,” zei Antje: „sjongen” — en ’r dorre handjes beleien de warme, buikige koffiekan: „’k zou de goudvisschies binnehale, Treesie, de kom loopt haast over.”

„Laat ze maar is proffeteere,” zei Trees: „da’s ’t eenige goeie van de nattigheid.”

We keken allen vijf naar ’t gouden gespartel der visschen, naar de geraniums en resida’s op de vensterbank. Suus smakte, ’n zuurtje met’rkinnebakje bezuigend, Trees slurpte met langzame haaltjes van ’r kom koffie. Toen begon Ant, die nog de minste herinneringen had opgerakeld, *n verhaal uit ’r jeugd, ’r jéligd, dat-wil-zeggen van toen ze zèstig was.

Wij, die de kleine bewogenheden der anderen, de gebeurtenisjes bij familie en kennissen, ’t gemopper over ’t eten en drinken van ’t Gesticht, met ’t geglimlach van ^Jn jong bezoeker bij vier ouwe wijfjes, hadden aangehoord, luisterden langzamerhand met groote aandacht, naar ’n levensding dat ons teer en lief toescheen.

Met de glazige oogjes onder ’t huifje van ’r