Schetsen, deel 10

Al ’n poos hadden we in kamer nummer zooveel — ’k zeg „zooveel”, omdat de besjes nog léven — gebabbeld.

Ze zaten met V vieren, hadden om beurten ’t een en ander van ’r leven verteld. *t Was regenachtig» druilig weer. En de kamer van ’t Gesticht, die op ’n binnenplaats uitzag, ’n binnenplaats van enkel gele schoongeschrobde steentjes, en in de schaduw van ’n keuken-uitbouwsel stond, had bij ’t vale gedrens der wolkjes tusschen ’t muren-vierkant, ’n schemer alsof de nacht al op komst was.

Antje had koffie gezet, Koosje, die ’t laatst an ’t woord was geweest, zat voor de confiseurs-doozen met koekjes en roomhoorns, waarop wij ’r hadden getracteerd, over herinneringen te glunderen. Ja, ze had ’t bèstig bij de mevrouw bij wie ze zooveel jaren gediend had. ’r Kwam geen eind an ’r verhalen van ’n grooteluis keuken, met boter apart, kaas apart, suiker apart — en *s middags ’n half flesschie fransche wijn — en dat zoo elleke dag — en ’n verval — ’n kraak-zindelijkheid as je tegenwoordig niemeer beleefde — en ’t gelukkie dat ze op ’r ouwe dag in ’n Gesticht was gekocht, tóch nog ’n spaarduitje had, om an 'r kindskinderen