Schetsen, deel 10

MODERN WETER.

„Loop ’n eindje mee,” zei-die lachend, dat de leelijke bruine tandstompjes in zonlicht grijnsden: „*k ga kroos scheppen voor me eenden.”

„Houdt u eenden?” vroeg ik, den man gezellig vindend. Dat was je ware eenvoud, ’s Avonds aandachtig gretig studeeren — ’s morgens vroeg met ’n kruiwagen marcheeren om kroos te scheppen.

„Ja — ’k hou eenden, lei de eenvoudige uit: „*k heb zelf ’n vijvertje in me lappie grond gegraven — maar ’t kroos mot ’k gaan schéppen — dat vreten ze natuurlijk op — ’k Wou dat ’k ’n goed middel tegen de mieren wist... .”

„Heeft u last van mieren?", vroeg ’k, naast den kruiwagen stappend.

„Ja," zei-die: „alleen weet ’k niet welke sóórt me zoo plaagt — of ’t de camponotus hercu-laneus, de formicarufa of de pogonomyr-mex barbatus — om maar ’n paar soorten te noemen — is ...”

Hij sprak de latijnsche woorden crimineel-slecht uit, maar in elk geval zei-ie weer langs z’n neus ’n dosis weten, waarbij ik 't aflei.

„Ja, ja, da^Ts lastig,* beaamde ’k.

„’k Wou dat ’k ’n myrmecobius fasciatus had om ze te vangen,” sprak hij den kruiwagen dom-pend, daar we bij ’n kroosrijke sloot waren gekomen.

’n Wat?” —, zei ik. Men dient nooit te laten b 1 ij k e n als men iets niét weet.

’n Myrmecobius,” herhaalde hij en goedig de verklaring gevend: „’n miereneter.”

„Ja, die vin je hier zoo makkelijk niet,” zei ik. „Nee meneer, die vin je alleen in ’t Zuidwesten van Australië...”

Met de klompen op de randkluiten staand, stak-ie ’t schepnet in de sloot, haalde ’n vracht groen kroos binnen.