Schetsen, deel 10

MODERN WETER.    153

„Ja meneer — ’k ben ’n eenvoudig boertje, niks anders — maar ’k hou me tijd bij — ’k doe niet as de anderen die ’s avonds geen lust hebben, om ’n boek op te nemen."

Zoo scheidden wij dien dag. ’k Voelde eenige sympathie voor z’n ruwheid en z’n weten. Meer dan driemaal in dien korten tijd had-ie Falkland, die het klappen der zweep eenigszins kent, in ’n hoek geduwd met vreemde namen en jaartallen. En als-ie je dan vast zag, lachten z’n zwartbehaarde wangen onder ’t wijze brilleglazen-gestaar.

„Jij vergist je in dien man," zei ik tot m’n vriend: „hij is ’n beetje grof, maar heeft ’n natuur-intellect, ’n geheugen, ’n stevig begrip, waarbij wij ’t afleggen."

’n Kaffer," zei m’n vriend hardnekkig: „’n Kaffer die niks weet, geen boe en geen ba, ’n vervelende kaffer die altijd in de contramine is, die zwart noemt wat ’n ander wit vindt, ’n kaffer!"......

’s Avonds wandelde ik langs de tuintjes. Voor het open raam, bij de lamp, zag ’k den geleerde-van-de sociëteit zitten. Onder ’t licht hield-ie ’n zwaar boek en de steunende hand lei onder 't stu-deerend hoofd met de sterren-spranklende brille-glazen. ^?k Wou ’m niet storen, wandelde voort. Toen ’k terugkwam, was z’n gordijn neergelaten, zat z’n silhouët ’n silhouët-pijp te rooken bij ’t silhouët-studieboek.

Vandaar dat ’k ’m den volgenden morgen haast niet herkende, toen ’k op ’t dijkje liep.

„Bejour! Bejour!", riep-ie.

Hij duwde ’n kruiwagen, had ’n oud pilowpak aan, droeg klompen en ’n smerigen stroohoed, die over z’n bril hing.

„Hé!" zei ’k verrast: „’k zou u niet herkend hebben."