Schetsen, deel 10

MODERN WETER.    155

„Nou kennen ze weer smullen — nou krijgen ze weer ’n collectie planten te eten. Weet u hoeveel soorten A1 g a e ’r bestaan ?”

„Nee,” zei ik niet-begrijpend.

„Algae, daar ben ’k nou over an ’t lezen — daar komt wat bij kijken. Da’s machtig ingewikkeld. Sjongen, sjongen d’r zijn zooveel variaties! In zout water en in zoet water.. .”

„Zoo?", — vroeg ik, ’m in stilte bewonderend. ’n Man die zoo eenvoudig wist, zoo van èlles, móést zich ongelukkig voelen in ’t kringetje waarin ik ’m aangetroffen had.

„U zult wel eens heimwee hebben naar de groote stad,” zei ik.

„Ach zoo! Ach zoo!”, sprak hij, ’t laatste vrachtje kroos in den kruiwagen meppend.

Samen gingen wij terug — hij op z’n klompen, nu een pijpje rookend — ik z’n prettig gepraat aanhoorend.

En ’k maakte ’n mal figuur.

Want géén onderwerp kon je ook maar bescheiden benaderen, of hij wist degelijk mee te redeneeren. Toen we ’t over de kwestie van den dag, over stakingen hadden, lei hij me genoeglijk uit, dat ’r al in de 14de eeuw gestaakt was — dat de oudst-bekende in 1329 in Breslau gebeurde, besprak hij de s-t-r-i-k-e-s in Engeland, Duitschland, Oostenrijk, Frankrijk, de Vereenigde Staten, België enz. Toen had-ie ’t over arbeids-bureau’s, over arbeidsinspectie, arbeidsloon, werkloosheid, arbeidsbeurzen enz. Paf verliet ’k ’m bij z’n huis, met de belofte ongegeneerd aan te zullen komen.

En ’s middags, opnieuw op de sociëteit, toonde ’k m’n schapigen vriend dat z’n „kaffer” dik bij me in de gunst stond. Want ’n man die wat weet, die je wat leeren kan, ontmoet je niet eiken dag op ’n dorpje.