Schetsen, deel 10

148    GESTOORD TUKJE.

zaam-opstaand, omdat in ’t veld achter ons ’n man liep: _n’t is meer as ’n moord! As op zee me hart in me lichaam draait, ’k met twee man in ’n kooi leg en ’t water tegen de planken timmert, denk 'k dat *t ’n moord is, begrijp ’k niet waarom ’t zoo mót, waarom 't zoo mót, waarom ze 't murg uitje pijpen zuigen en je na ’t groote water, waarvoor je hersens niet gemaakt benne, jagen.”

Domp stapte hij ’t wegje over, de waterkan bengelend in z’n zak, den rug gebogen.

Op ’t land smeet-ie z’n jas uit, liep tusschen de voegen der bollen-tuintjes, knielde naast den man die al bezig was.

Languit liggend, zag ’k z’n handen als klauwen in de harde aarde wroeten.

Z’n nek kromde, z'n hoofd bewoog in vreemde rukkingen, z'n schoenen meewrikten met elkestooting van ’t lichaam.

Me sentimenteelig-gestemd afdraaiend, zag ’k den watertoren, die naar ’t zonnetje te oogknipperen stond en achter zich een rookslier gekregen had van den hoogen schoorsteen van ’t machine-gebouw.

13 Juni 1903.