Schetsen, deel 10

GESTOORD TUKJE.    *47

gebukten man, die z’n bruine werkhanden weer om de knieën geslagen had.

In de wei, aan de overzij van de greppel, schudde-bonkten koeien, ’t gras afraspend — ’t veulen, dertel en dol, rende om de merrie, trapslaand met dunne achterpooten — de waterspinnen doorkringelden ’t kroos — de kikkers kwekkerden lang-galmend — de leeuwerik floot tegen ’t zonne-zilver op — nee, ’t geval van den molenaar van Sans Souci was ’nspotbel vergeleken met dat. De tegenwoordige tijd dee de dingen in ’t groot, — klachten werden gesmoord in ’t geraas.

„Nou rooi ’k bollen in de voorjaarsmaanden,” klonk de stem weer: „niet me eigen bollen — de bollen van anderen en omdat ’k getrouwd ben en zeven kinderen heb en je ’r niet kommen ken, vaar ’k na Pinkster op ’n logger uit — da’s ’n buitenkans, ’t Vorig jaar he’k in twaalf weken driehonderd gulden vrij geld besomd — da s ’n boel — da’s ’n boel — dat helpt je de winterdag door — maar ‘k ken ’r niet tegen — ’k ben vies van de zee — je weet nooit of-ie de volgende dag amen zal zeggen — je mot ’r met hersens voor geboren wezen. Zet ⁹n visscherman op ’t land en ie wordt landziek — zet ’n landman op de zee en ie vraagt of-ie de bieten zal zien staan op de plek waar ie in de voorzomer bollen gerooid heit. ’t Bloed zuigt-ie de grond en je huis uit — de vuilek! — wil je gelooven, as ’k ’m zie dat *k heete gedachten krijg? — ’t murg heit-ie uit me murgpijpen getrokken en om ’r te kommen stuurt-ie me 't groote gat op. Da’s om je gek over te prakkezeeren hoe je van water tot water komt* ....

„Ja,” zei ’k, om wat te zeggen: „’t is ’n overgang"----

„’t Is ’n moord, 'n moord,” gromde hij, lang