Schetsen, deel 10

146    GESTOORD TUKJE.

as water zonder lucht voor de visschen. Vroeger was de heele streek, tegen de duinrand an, door-loopend nat. Alles groeide as kool uit de grond. Zoo waren de bollen gerooid of je kreeg bieten en rapen, ’t Was ’n lust, ’n lust. Je zweette van de morgen tot de avond, maar je had wil van je werk. We hadden ’n ouwerwetsche lajenkast — niet de kast die we later kochten — ’n ouwerwetsche met porselein en in *n kous leien de centen — ’k zal niet liegen, over de achthonderd gulden. De beroerling heit ’t water uit de grond, de cente uit de kous, de meubelen van vader en moeder uit huis gezogen. Van enkel hemelwater ken je ’t niet hebben. Zoo kon de hemel ’t niet aanvoeren of de — de vuilek trok ’t ’r uit. ’t Eerste jaar verloren we vierhonderd gulden, as ^?k niet meereken wat ’t huishouwen opvrat — ’t tweede was de kous leeg. Niks hield ’t uit in de grond. As met wat hemelwater ’t groen opliep, brandde de zon ’t af. Vader is voor die tijd gestorven, moeder heit de armoe nog meegemaakt, ’t Is ’n moord geweest, ’n moord. De grond leit braak overal — ’t onkruid wil ’r haast niet in. Ja. Ja. Dat had je niet gedacht toen je hier lei en ’m zag staan met z’n dikken buik dat-ie niet één maar honderd menschen ongelukkig heit gemaakt, dat ie de ouwerwetsche lajenkast met ’t femilieporselein, de andere kast, de spiegel, de bedden, de kous met de cente heit opgevreten, enkel om de menschen in de stad te laten zuipen”.....

Bot de sigaar zuigend zweeg-ie.

Onplezierig dacht ’k an m’n laatste douche-flau-witeit, ’n beetje onlekker keek ’k naar de twee vijanden, den kortnekkigen, robusten, zwarten toren in de verte, den toren met z’n lach-gierende oogen, den toren, lief in ’t volweelderig groen — en den