Schetsen, deel 10

GESTOORD TUKJE.    145

den watertoren die nu glanssproeiingen had in de opperste raampjes — „vóór ie gebouwd wier, hadden we ’n knap stuk land vlak bij ’m. Daar hadden we van alles, bollen en bieten en rapen en aardappelen. De eenige zorg, die we hadden, was voor de vorst en voor zwart-snottige bollen ... ."

„Zwart-snottig?" ....

„Dat benne bollen die rot zijn en de andere ansteken en de grond ansteken — die motten ⁹r uit, anders rot 't heele veld — ja, dat was onze eenige zorg. As de aarpels gerooid waren, kwam d’r ’n praam voor — we verkochte ze niet an de kooplui — dat konden we zelf — zelf maak je beter prijzen. Dan gingen we met de praam na stad — ik as jongen zat an ’t roer en dan liep moeder de rijkdom in de stad af en we kwammen met *n zak geld terug — ja, met ’n zak! ’k Weet nog best:’k was toen veertien, dat-we ⁹n nieuwe spiegel kochten en ’n kast en behang voor de voorkamer — behangen deeën we zelf, en best hoor! — en dat we ’n zak met daalders hielden. Niks van over. De spiegel, de kast, de heele boel is later verkocht. De kast ken je nog zien bij Piet, de schulpenvisscher die toen trouwen most" ....

„Zijn jullie zóo achteruitgegaan?" —, vroeg 'k dom.

„Achteruitgehöld," zei ’t mannetje, z’n sigaar met giftige rukken bekauwend: „gehold — gehold — enkel door de vuilek die nou met z’n ramen in de zon staat te grinneken of-die oogen heit. As *t ’n kerel was, de judas, zou je ⁹m *n mes door z'n donder halen!"

Smakkend bezogen z’n lippen de sigaar, lomp dreigde z'n vuist in de lucht.

„Toen-die begon te werken, zag je daalijk dat ’t mis was. Al ’t water zoog-ie uit de grond en ’n grond zonder water is voor de menschen zooveel

Schetsen Falkland, X.    10