Schetsen, deel 10

144    GESTOORD    TUKJE.

„De toren,* zei ’k opzittend, verbaasd. Spits als een naald snee de toren van ’t dorp in de blauwe lucht, scherp-zwart boven ’t daken-geglunder. Hij, m’n oogenlijn volgend, schudde ’t hoofd.

„Niet de kerktoren — de watertoren/ mumde hij, ’t pijpje tusschen de tanden geklemd. En nu, terwijl ’k ’n nieuwe sigaar rookend, luisterde, lei hij uit „ ... Ja, ’k wou dat de bliksem ’r voor jaren in geslagen was. Als hij d’r niet gekomme was, zou ’k niet de volgende week op de haringvangst motte” ...

„En je ben knecht bij ’nbaas?”, zei ik: „’k dacht dat je bollen rooide” ....

„Dat doe ’k ook. ’k Ben al de heele week an ’t rooien — vanmorgen van vijf uur af — en ’k rooi liever alle dagen met ’n grond zoo hard als nou — d’r is lang niet genoeg regen gevallen, as dat ’k an boord van ’n logger ga. Voor de zee mot je aangelegd wezen. Voor de zee motje hersens hebben. Ze zeggen dat ’t in je hersens zit — nou en zöö as ’k water ruik, ben 'k ziek — ’k heb al vier teelten meegemaakt en aldeur de eerste weken ken ’k niet op me beenen staan van de zeeziekte. Daar ken je na infermeeren. Me hersens deugen voor’t land en niet voor ’t water” ...

Even zweeg-ie. Zinnend, stug-grommend, klopte-die ’t kluivertje opnieuw uit, wroette met z’n eeltigen duim de pijpholte droog, spuwde, keek naar den watertoren, die links in de duingolving als eenpootige, zwarte nek opstak.

Belangstellend nu — belangstellende heeren doen zoo — reikte ik hem een sigaar.

„Dankje,” zei-die. Z’n tandstompjes kauwden de punt af dat ’t blad meescheurde. Toen, 't plakkend, met behoedzame ruwe vingers, en vuur nemend van mijn sigaar die hij stuk duwde, ging-ie voort: «Vóór ie ’r kwam” — wéér wees z’n arm naar