Schetsen, deel 10

GESTOORD TUKJE.    143

Smakelijk dampend begon hij, wat ’k vreesde, ’n gesprek.

„Me baas blijft lang uit” ...

„Zoo,” zei ’k: „’k dacht dat je zelf baas was.”

„Om de dood niet,” sprak hij, ’t pijpje met de tandstompjes balanceer end en mummelend pratend in ’t rook-gewuier: „’k ben knecht.”

„Zoo,” zeide ik, menschlijker: „ben jij knecht?"

Weer had de leeuwrik, zwaar van zilverslag, alleen ’t woord, weer herleefde ’t kwekkerend kwebblen der kikkers.

Toen nam-ie ’t kluivertje uit z’n mond, en met z’n arm zwart-dreigend tegen ’t voorjaarsgroen in, zei-die iets vreemds en hards tegen de verre duinglooiing.

„’k Wou dat de bliksem ⁹r in sloeg!” . . .

„In wat?” —, vroeg ik, wakker-verwonderd op één arm stuttend.

„In hém — in de beroerling,” zei hij dof. Z’n dreigende arm zakte — z’n oogen keken naar den horizon. Als hooistoppels spichtten de haren van z’n wenkbrauwen — vinnig puntte ’t kinnetje, walmend vette de rook om de verbruinde jukken.

Lodderig leunde ’k weer achterover, gewend aan veel krakeel en gemopper, bij lange niet nieuwsgierig naar ruzie-uiteenzetting. Gister nog was ’r ’n fameuze buurthurrie geweest om ’n zoodje aardappelschillen, gesmeten op ’n plaats, waar ’t niet mocht, hadden breedbekkige wijven uren staan redeneeren, schimpen, leuteren tot ze moe waren geworden en de mans van ’t werk werden gewacht.

„Over wie heb-ie ’t ?” —, zei ’k kalmpjes naar ’t paard in de wei kijkend, dat met ’t veulen an’t rennen was, bang voor ’n tuf-tuf op den zijwaart-schen weg.

„Over hém,” mumde hij norsch, nog eens den horizon bedreigend: „over de toren” ....