Schetsen, deel 10

142    GESTOORD TUKJE.

Was ’n klein mannetje met ’n ouwen flaphoed op ’t grijskrullend haar. Z’n wenkbrauwen stonden rullig-gepiekt, z’n neus, wat geplet, was stevig behaard, z’n lippen, gesmakt om ’n pijpje, leken bloedloos in de stoppels van ’n volweekschen baard. In de wijd-builende zakken van ’n vettig jasje stak ’n blikken drinkkan, slierde ’n roode, morsige zakdoek. Z’n voeten, plomp en wrokkig, gromden in slijkrige schoenen. ’n Boer die effen kwam zitten na de schaft, ’n bollenboer of zoo iemand.

Ik, verveeld — nou was je voor niks ’tgeroes ontloopen — lei ’t falkland-hoofd opnieuw in de gras-bulting, stevig van plan ’t hoogst-noodige over ’t weer te kletsen.

Hij, de eeltige handen )m de magere knietjes slaand, dat de paarse, gestopte sokken de broekspijpen uit-spaakten, spoot den rook met lippengeweld, spuwde malsch in ’t gras.

Hij zweeg. Ik zweeg. Een leeuwerik, onzichtbaar in ’t felle, witte geplas van de zon, rouleerde /en schaterde alsof-ie z’n zang wou versmelten met ’t zilveren spetten van ’t licht.

Weg uit m’n laatste gedachten, lei ’k te wrevelen. Paisibel denken an éigen dingen, als ⁹n vreemde boer naast je zit te pijp-sabbelen, gaat niet. Ge-adem en rook-gebuil van ’n vreemde slaan de stilte-van-een-zaamheid weg.

Zwijgend lurkte hij. Toen klopte-ie ’t pijpje leeg tegen z’n slijkrigen schoen, haalde ’n verpropt toetje tabak uit z’n boezeroen, stopte, vroeg vuur.

„Asjeblief,” zei ’k on vrindelijk, en vies van z’n vingers die ’t eindje sigaar te pakken namen, zei ’k heusch: „smijt ’t maar weg”.

„Dank je,” zei hij zuigend en ’t rustig naar de sloot keilend, waar de kikkers verschrikt zwegen en waterspinnen kringelend vluchtten.