Schetsen, deel 10

De een koestert deze hebbelijkheid, de ander diè. Tot de mijne behoort ’n tukje in ’t gras, buiten, ver van gewandel en klompengeraas. Da’s heerlijk. Dat geeft je ’n voorraad lust en bezinking van gedachten. Thuis, in je bed hoor je ’ns ’n schel of ’n geloop op trappen of ’t messengeslijp bij buren of’n draaiorgel of ’n jenkenden hond of grienende kinderen — buiten, met je hoofd in ’t gras, ’t welriekend, ritselend gras, liggen je ooren de geluiden van lente en zomer te slurpen, beglimlachen je oogen het drijven der wolken, het zangerig spel van knikklende struiken. Buiten, bij kwekkrende kikkers en leeuwrikenslag, bebroed je Falklanden bij dozijnen. Daar is de voorraadschuur, daar werkt de herinnering als ’n bij, zoemend van bloem naar bloem.

Vandaag, languit naast de fiets, lei ’k de rookwolkjes van ’t endje sigaar te bedroomen. Beneden-dijks schoven de groene weilanden naar ’t duingegolf bij de zee. Koeien graasden — ’n paard en ’n veulen keken over ’t hek. Vreedzaam dampend was ’k op *t punt in te tukken, toen een plotslinge stem naast me sprak:

„As ’k mag, kom ’k bij jou zitten” ....

„Wel ja,” zei 'k wakker-schrikkend, knorrig om 't verstoord gesoes: „ga maar zitten.”