Schetsen, deel 10

DE STOEP MET DE GOUDEN EIEREN    129

Hoe het zij: de stoep bracht geluk aan. Want ’k kon Ant V halven dag betalen....

„Mijn stoep is verbazend curieus,* vertelde ik ’s avonds op de redactie. Ieder die ’t hoorde, vond het vreemd. En Annetje en Maartje kregen weer ’n cent voor haar braafheid.

Maar den vierden Zaterdag werd ’t te machtig. Om half drie schelden de zusjes en lachten.

„Meneer — Maartje heit weer ’n gulden in *t hoekie van de stoep gevonden” .. .

„’n Gulden?*, zei ’k ongeloovig.

„Ja meneer — daar lee-die,” wees ze met ’r grappig vingertje.

„Zoo,” zei ’k, nu onrustig-nadenkend. ’t Kon niet. Ant had pas de stoep gedweild — ’k had zelf staan toekijken in ’t zonnetje.

„Waar lei-die?”, vroeg ’k den kokenden gulden in de hand.

„Daar,” zei Annetje zeker: „daar waar uw voet is* ...

„Wie heeft ’m op geraapt?”

„Zij,* wees Annetje: „maar ik zag ’m ’t eerst in de zon blinken.”

’k Draaide den gulden rond, keek ze streng aan.

„Wie jokt ’r nou?”

„Jokken, meneer?*, zei Maartje kleurend: „motte we jokke as we cente op de stoep vinde?”

„Nee,” zei ’k, ’t niet begrijpend: „’t is heel mooi dat jullie aanschelt — ’t is héél....” ’k Zocht naar centen, gaf ze niet.

„’k Heb geen centen bij de hand — kom over ’n uurtje terug, dan krijg je wat”----

Stiller dan anders gingen ze heen. Ik zelf, op m’n sloffen, wandelde de straat in, informeerde waar de moeder woonde. En vijf minuten later, stapte ik twee hoog binnen. De moeder, ’n stevige vrouw,

Schetsen Falkland, X.    9