Schetsen, deel 10

128    DE STOEP MET DE GOUDEN EIEREN

je niet druk. Wel kan ’n slim lezer, die van deze kinderbezoekjes verneemt en ze in verband brengt met m’n snuggere inleiding, achteraf detective-spits-vondigheden spinnen, maar wel zèlden geschieden de dingskes in ’t leven zoo scherp-omlijnd als ’n na-verteller ze zwart op wit koppelt.

Zelfs was ’k niet achterdochtig, niet onaangenaam-wantrouwend, toen ’k bij m’n eerste ontbijt om één uur vijf en zestig centen naast m’n bord vond.

„Ant,” zei ’k: „wat is dat voor geld?”

Het was weer Zaterdag.

„Ja, meneer,” zei ze: „da’s gewoon ’n wónder, ’t Is om angstig te worden” ....

„Wat dan?”

„’t Geld groeit hier op de stoep — dat hebben weer die twee meissies gebracht — ze raapten ’t op, waar ’k bij was” ....

„Lag ’t weer op de stoep?”

„Ja, meneer. In ’t hoekie. Ze schelden en zeien: juffrouw — d'r leggen wéér centen op de stoep.”

„Da’s kolossaal!”, zei ’k lachend: „me stoep is betooverd”____

„Meneer, ik vin ’t akelig,” zei Ant: „óf de cente binne niet pluis óf u laat ze nachts uit uw zak valle, as u van ¹t krantebero komt” ....

„Nee, Ant,” zei ’k stellig: „ik heb ze niet laten vallen” ....

Het was met stelligheid te zeggen, daar ’k den gepasseerden nacht, zonder ’n dubbeltje thuis was gekomen.

Bij het ontbijt moest ’k telkens glimlachen over de wonderen der wereld. Welk minnaar van theater-critieken lei z’n waardeerende penningen op m’n stoep? Was het een mop van kennissen? Was de stoep laat-nachtelijk vergaarplaats van snorders en schuim, die hun buit controleerden, gestoord werden ?